Rozstaje

A przede mną ciągle rozstaje
Rozstaje dróg i uczuć

Już tu kiedyś byłam...
Byłam kilka razy?

Czyżbym za każdym razem
Obierała drogę błędną?

Czyżbym miała tak krążyć
Przez lata?

Bo ciągle te same rozstaje,
A ja się rozstać nie mogę z
Bólem
Gniewem
Żalem

Grunt to ruszyć przed siebie
Przecież nawet błądzac gdzieś zmierzam...

"Marzenie Boga"

Zrodziłeś się dla Światła
Małe nasionko posiane w żyznej, czerwonej glebie
Czerwonej jak krew ożywcza
Czerwonej jak bijące serce
Łodyżka, listki, kwiaty i pąki
Wszystko zaklęte w małym nasionku
Jeszcze dla oka i ucha ukryte
Niosące zapowiedź radości wielkiej
Godziny i dni, tygodnie, miesiące
Jedyny w swym rodzaju kwiat wzrasta
Sen i marzenie Pana Boga
Dzisiaj zrodziłeś się dla Świata...

Coś uniwersalnego

Moja prawda jest mojsza
A twoja jest twojsza
Opinia, pogląd, zdanie...

Wszystko jest relatywne
Bo punkt widzenia zależy
Od punktu siedzenia
Stania czy leżenia

Nie ma już prawdy uniwersalnej
Z którą moglibyśmy się
Wszyscy zgodzić

Życie to nie życie
Człowiek to nie człowiek
Jest tylko wolny wybór
Zbuntowane dziecie wolnej woli

Nie ma już prawdy uniwersalnej
Z którą moglibyśmy się
Wszyscy zgodzić...

Underground

Pod-ziemią toczy się nasze pod-życie
Gdzieś pod-sercem skrywamy nasze pod-uczucia

Częścią nas są wstyd i żal i strach
Gniew, rozpacz, beznadzieja
Ale nie ma dla nich miejsca pod Słońcem
Dlatego ukrywamy je pod ziemią

Dopiero gdy je wypowiesz staną się prawdą
Wcześniej jesteś silna i czysta
Odważna i wielkoduszna
Nie tknięta tym, co pod ziemią

W suchej, jałowej glebie
Zakopujemy
Cząstkę nas samych
Nie jesteśmy kompletni na co dzień...

Cień

Porą dnia moją najukochansza
Jest chwila gdy słońce
Opada w stesknione
Ramiona linii horyzontu

Potem on
Gęsty jak miód
Gładki niczym swierzo wyprana pościel
Otula mnie skrzydłem kruka

Cień...
Lekasz się cienia
Lecz bez niego
Nie docenisz
Dobrodziejstwa światła

Cień
Da Twym oczom i ciału odpocząć

Cień
Jest częścią Ciebie

Wojna postu z karnawałem

Wątly, niebaczny, rozdwojony...
Te słowa kiedyś już padły
Słowa stare jak ta wojna

Hu ha, tralala!
Korowód barwny ulicą ciągnie
Żółcią, czerwienią w oczy kuje
Wesołym jazgotem gapiow wabi

Bim bom, bim bam!
Dzwony wzywają na Gorzkie Żale
Fiolet okrywa kościelny ołtarz
Majestatycznie grzmia organy

To się dzieje wszędzie wokół
To się dzieje we mnie
Gdy chcę zarazem Duszę
I Ciało nasycić

Chcę rzeczy tak różnych
Wiecznego pokoju
I chwili rozkoszy
Tańczyć w korowodzie
Kontemplować Absolut

Wieczne rozdwojenie
Wieczna wojna
We mnie...

Morze...

Morze
Powierzchnia i głębia
Mówią, że to głębią jest zdradliwa

Nie wierz powierzchni!
Drobne fale na których gra światło
Skrywają prawdę
Raz błękitne
To znowu zielone
Obiecują zabawę

Zaufaj głębi
Choć nie wiesz co tam spotkasz
Pod tonami wody
Pod tonami uczuć

W głębi znajdziesz
Atlantyde

Rzecz w tym...

Rzecz w tym, że nakładam zbroję co raz grubszą
I co raz goretszy płonie we mnie ogień

Rzecz w tym, że na trzeźwo życie wyglada kiepsko
Ale jeszcze niegotowam się poddać

Rzecz w tym, że skończyłam szkołę nie-czucia
O tak, skończyłam z wyróżnieniem

Szkołę nie-czucia, szkołę nieufności
I możesz być pewien, że często kłamię

Może nawet teraz...
Więc lepiej nie pytaj

Rzecz w tym, że chyba
Nie jestem szczęśliwa

Lęki starej kobiety 1

Boję się

Bo życie w każdej chwili

Może mi wypaść

Z trzesacych sie rąk

Boję się

Bo nawet jeśli sobie przyswiece

To i tak wszystkiego nie zabiorę z podłogi

Oczy mam przycmione

Boję się

Tyle miałam wszystkiego

A teraz?

Pusto tu i chłodno

I cicho

Boże…

Tyle miałam wszystkiego!

Początek

Zostałam wezwana. Lub wyzwana. Oto nadchodze. By chaosowi nadać kształt. I cel. I piękno.